quarta-feira, 26 de outubro de 2011

GERRA DE NATUREZA (TXUBA-MAR-SOL)

Xeia de ont, dia 24 de outubr de 2011, na se marxa ofensivu pa ukupasaun de Baia de Parda, pasond pa Pose Verd i pa Rebera de Parda, ba ta dixa algun baixa pa kaminh (posas de agua), pa Forsas de Retaguarda (Bunber de ASA i Protesaun Sivil de CMS) rekulhe i dpos ivakua-s pa Uspital de Sal da sintensa.

Misaun de pudera de Lagoa de Parda fui kunprid, ma ukupasaun de Baia de Parda , Ubjetiv Primer, ka atinjid, devid INJERENSA de “EIXU de MALl” ( Fransa Inglaterra i Merka), ke sen kunsentiment de ONU (Organizasaun de Nasons Unidu) i TPI ( Tribunal pa Indefezu) manda sis tropa (aero-naval) pa mas es Gerra de Natureza, ke supost misaun de ”PRUTEJE” sivil de investida de Txuba.

Inkapasitod de ronpe Linha de Frent de kunbat, Xeia tenta antra pa Flak Dereita sen susese. Anton, el fui ubrigod na pasa pa Defeza na Lagoa, pa guarda reforse de “Forsa Superior” , pa dpois prusegi ufensiva te ubjetiv final-Kapitulasaun de Baia de Parda.

Na primer Dekret-Marsial, Txeia ubriga Lagoa ( forsa vensid) runpe ke si “STATUT de NEUTALIDAD” , kupiod na Suisa, i pasa ta uza uniforme tip suvietik (kastonh terra), substituind asin si farda Azul Pord.

Mar, ka rada pe te ago de Prainha de Parda, pront ta spira futur asaun d Txuba. Nes paraja sen dia, el lansa un grand onda diplumatiku pa kunvinse ONU i TPI na pruva injerensa Sarkamerobama nes kunflit de seklus de natureza ( Txuba Mar Sol).

Terra, oportunista kome senpre, antes de Sol antra na asaun, dja ba ta tra pruveit (sulbe aga). Sort pa “Font de Kuntentor “ , na marja (berna) de arbera, ke des Txubada sta alimenta / furtelese ses veia des ben mut rare na Djadsal. Umesmu sorti ka ten abitantes de aldeia, ke mede de ladron fka sen sumia (simia). Udja ke pont no dja txega na nos terra!

Kome parte mas frok nes Luta de Natureza, abitantes de terra ( Djadsal) ta apela es forsas belijerante ( Txuba- Mar- Sol) pa txega nun kunsens, mas urjent pusivel, pa ivita un dezastre anbiental igual a krize finanser i ekonomiku mundial.

Forsaeria, 25 de outubre de 2011

Olisantu Nateliza






“Oh txuba, ben pa Kabu Verdi”!


Tont de klama pa TXUBA BEN KABU VERDI, na madruda de oji, 24 di otubru di 2011, txuba amiga (ingrata txeu bes!) traze mantenha pa povu di Djadsal. Tard pa agrikulrura, ma bon pa magrise es kalor di ratxa kosta i pa fujinta alguns duensa di pdm, moda Kunjuntiviti ( Dirrapenti, Lanbada, Face Book, Faxi Faxi, MI o Kasa pa nos tudu) fetu kasa na Sal, nes ultimu dois mes.

Kome un sitadinu kabrer, biradu kanpazinu na ortas di papai ( Baxon, Txan di Pasensa, Badanela, Lonba de Padre, Sgreta, Furrinh, Aga Dose , Pa Bedje, etc, etc) ki Patrimoniu di “Bon Guvernason” di MA FE nega-nu direitu di posi util, N labanta un poku mas tardi di kustumi, pa ba asisti Spetakulu di Txeia, na si kaminhada, na pasu baka, rumu a Parda, baxu melodia di “Ildo Lobo”. La Parda, mar taba sakedu ta spira-l pa un ”txabeta”. Pa inpidi si antrada, dias antis, el (mar) kunstrui un muru di areia. Asin , txeia , sen forsa, kaba pa fika ankadjod na lagoa di Parda, ki resibe-l di brasu abertu. Era 7h00, kond txeia, nasidu la Tera di Ningen, pasandu pa Posu Verdi pa kunprimenta, aterra triunfanti na Lagoa di Parda, baxu palmas di populason di aldeia.

Un bon txubada, ma insufisienti pa simia. Kes plantinha di Posu Verdi i di Rubera di Parda, ta kundanod na murre fugod, sima kantadu la Sonsent nha Patria amadu.

Oras depois, Sol , upurtunista i intrigista, pront pa antra na asaun di txupa-l (agu) gota gota, antes di solu sulbe-l (pa mata sede di alguns anu). Natureza na faze bale lei di mas forti! No ki ka dibe stranha, mo e asin ki ta funsiona nes kasa (mundu) di inspirason usidental. Tudu kusa diferenti e pa lansa “Brinkedu” (bonba) di Sterminu di Masa di NATO/OTAN, ku o sen aval di “ONU”. Na defeza des TERRORISMU di sarkamerobama ta TPI (tribunal pa indefezu), na julga i kundena “demokratas” Arabe/Musulmanu de Azia i Afrika.

É un pena udja grandi kantidadi di agu ta murre angulidu, na mansu mansu, na lagoa di Parda, separod di mar pa un barraja di areia. Sort pa Muskite, i Trabodje pa Jul di Uspital!

Si mar di Parda fui kapaz di kria si defeza (muru di areia) pa inimigu ka invadi-l si territoriu, Stadu di Kauberdi devia kunstrui dikus pa tudu rius di Sal, pa pruveita es mar di aga, ta djobe abrigu/barraka pa livia electra de baka di povu. Es furtuna ki Deus ten monopoliu di distribuison, ta merise un distinu diferenti i midjor pa sirbi pov de Ilhas prinsipalmenti nes krizi di agua i inerjia.

Olisantu Nateliza, na mas es “RADIKALISMU” di “ Diskursu di Ventu”!

Forsaeria,24out2011
OLISANTO NATELIZA

terça-feira, 11 de outubro de 2011

PRVP-PRÉMIO IBRAHIM DE 2011













Out, 14:24h


O ex-Presidente cabo-verdiano vai receber 5 milhões de dólares

PEDRO PIRES GALARDOADO COM PRÉMIO IBRAHIM DE 2011

Praia, 10 Outubro 2011 - O ex-Presidente Pedro Pires foi hoje galardoado com o prémio Ibrahim, que distingue com cinco milhões de dólares ex-chefes de Estado ou de Governo africanos que tenham promovido uma boa governação.

Criado para reconhecer e celebrar a excelência na liderança africana, o Prémio Ibrahim confere um valor anual de USD 5 milhões por um período de 10 anos, e de USD 200 000 anuais, no período subsequente, para o resto da vida. A Fundação poderá ponderar atribuir mais USD 200 000 por ano para a realização de actividades de interesse público e para boas causas propostas pelo Laureado.

Ao anunciar o Laureado do Prémio Ibrahim de 2011, Ahmed Salim Salim, o Presidente do Comité do Prémio afirmou: “o Comité do Prémio ficou extremamente impressionado pela visão do Presidente Pedro Pires de transformar Cabo Verde num modelo de democracia, estabilidade e crescente prosperidade”.

“Durante os dez anos em que foi Presidente, o seu país tornou no segundo país africano, de apenas dois, que deixou a categoria dos Países Menos Desenvolvidos das Nações Unidas, tendo recebido reconhecimento internacional pelas suas realizações na área dos direitos humanos e da boa governação”, acrescentou.

Salim Ahmed Salim elogiou ainda o empenho do Presidente Pires com relação a democracia e governação, tendo sublinhado que “as credenciais democráticas do Presidente Pires ficaram mais fortalecidas quando anunciou que abandonaria o cargo no final do seu segundo mandato. Refutando prontamente sugestões de que a Constituição poderia ser alterada para que voltasse a candidatar-se, ele explicou: “Esta é uma simples questão de fidelidade para com os documentos que guiam o nosso Estado de Direito.”

O Prémio Ibrahim foi criado pela Fundação Mo Ibrahim, que este ano assinala o seu quinto aniversário. Os Laureados são seleccionados por um Comité do Prémio que integra sete personalidades eminentes. O Comité do Prémio faz a avaliação de antigos Chefes de Estado e de Governo eleitos democraticamente dos países da África Subsaariana que tenham cumprido com os seus mandatos, observando os limites consagrados nas Constituições dos respectivos países, e que tenham deixado o poder nos três anos anteriores.

O Presidente Pires segue-se a Joaquim Chissano (2007) e Festus Mogae (2008) como Laureados do Prémio Ibrahim. Nelson Mandela foi o Laureado honorário e inaugural em 2007. Em 2009 e 2010 o Comité do Prémio, após uma consideração profunda decidiu não proclamar nenhum vencedor.
A escolha de Pedro Pires coloca fim a dois anos sem a atribuição do prémio por opção do júri, composto por sete elementos.


Consulte as noticias em arquivo desta secção. (LIBERALONLINE) 

OLISANTO NATELIZA

terça-feira, 27 de setembro de 2011

ENTERRO DE AMP



Cabo Verde enterra hoje o seu primeiro presidente da Republica.

A palavra que exprime o sentir dos cabo-verdianos é: comoção. Mas, também silêncio e sobretudo respeito pelo homem que durante quinze anos exerceu uma presidência em regime de partido único, mas com um rosto humano estribado na personalidade de Aristides Pereira. Uma personalidade que fez dele o presidente das grandes causas e das pequenas causas. Um presidente atento até as coisas consideradas pequenas. Esse seu jeito de se interessar pelas pessoas e pelos seus problemas fez-lhe ganhar o apelido carinhoso de Tio … como era tratado por muitos dos seus conterrâneos. Pereira podia ser um enigma como politico, um homem pragmático que se recusou a sacrificar o País no “altar do pragmatismo “, mas tinha algo que tocava a alma: o seu sorriso, seguido de uma pequena gargalhada. Talvez agora se dê a nova geração a oportunidade e a possibilidade de conhecer o seu primeiro presidente. Um homem de trato fino, lúcido, pragmático o suficiente para não seguir o caminho dos outros e não deixar que Cabo Verde seguisse o caminho que alguns queriam que seguisse. A presidência que fez num regime de partido único merece ser conhecida e estudada. Assim como o papel que teve na democratização do Pais. As suas posições devem ser conhecidas para se entender porque Pereira merece o carinho da Nação, mesmo tendo sido presidente num regime em que “ o partido era a força dirigente do Estado e da sociedade”. O exemplo de não ter se recusado, em 1991, a disputar a eleição presidencial foi marcante. Podia ter se recusado, mas não se recusou ao crivo do voto popular. Perdeu e saiu da política de uma forma digna. Nunca mais interferiu publicamente e não deu palpites sobre a vida política nacional. Hoje Cabo Verde enterra o seu primeiro presidente. Silêncio. Lágrimas. Discursos. Salvas. Para mim fica o sorriso. Aquele sorriso que deixava ver a alma. E os sorrisos e a alma não morrem. Até sempre …. Presidente

Noticias do Norte



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
OLISANTO NATELIZA